Αρχική Κοινωνία Προς την ελληνικήν αναγέννησιν

Προς την ελληνικήν αναγέννησιν

του Π. Γιαννόπουλου
Το πρώ­τον βή­μα

Α΄. Δια να ο­μι­λή­ση κα­νείς λο­γι­κά δι’ έ­να ζή­τη­μα ελ­λη­νι­κόν, εί­τε γλωσ­σι­κόν, εί­τε ε­θνι­κόν, εί­τε κοι­νω­νι­κόν, α­νά­γκη να α­να­τρέ­ξη εις το πα­ρελ­θόν, να συμ­βου­λευ­θή την Ι­στο­ρί­αν. Και Ελ­λη­νι­κή Ι­στο­ρί­α δεν υ­πάρ­χει. Δι’ αυ­τό βα­σι­λεύ­ει τοιαύ­τη σύγ­χυ­σις και σύ­γκρου­σις ι­δε­ών εις ό­λα α­νε­ξαι­ρέ­τως τα ι­δι­κά μας πράγ­μα­τα. Και δεν ή­το δυ­να­τόν να υ­πάρ­χη α­κό­μη. Διό­τι έ­ως χθες η με­γα­λει­τέ­ρα και σπου­δαιο­τέ­ρα ε­πο­χή του πα­ρελ­θό­ντος μας, η Βυ­ζα­ντι­νή, το Κλει­δί προς νό­η­σιν της αρ­χαί­ας, προς νό­η­σιν της τω­ρι­νής Ελ­λά­δας, προς νό­η­σιν Ελ­λη­νι­σμού και Έλ­λη­νος, το εί­χε βυ­θί­σει η Ευ­ρώ­πη εις α­πύθ­με­νον βά­θος βορ­βό­ρου.
Υ­πάρ­χει λοι­πόν μί­α Ι­στο­ρί­α, γρα­φεί­σα χω­ρίς το κλει­δί αυ­τό, συρ­ρα­φεί­σα α­πό τας Ευ­ρω­πα­ϊ­κάς ι­στο­ρί­ας και γνώ­μας πε­ρί η­μών, με έ­να πνεύ­μα σχε­δόν δου­λι­κόν, με έ­να πνεύ­μα μα­θη­τι­κόν, το ο­ποί­ο τρέ­μει τον ευ­ρω­παί­ον δά­σκα­λον. Άν­θρω­ποι, με πνεύ­μα, ε­ντε­λώς ε­λεύ­θε­ρον δου­λι­κών αι­σθη­μά­των προ του Ευ­ρω­παί­ου, δεν ε­πα­ρου­σιά­σθη­σαν εις την με­λέ­την της Ι­στο­ρί­ας. Άν­θρω­ποι, με πύ­ρι­νον πά­θος έ­ρω­τος ρι­χθέ­ντες εις την με­λέ­την της Ι­στο­ρί­ας, δεν ε­φά­νη­σαν μέ­χρι τού­δε. Και οι φα­νέ­ντες τοιού­τοι κα­τέ­γι­ναν εις τας λε­πτο­με­ρεί­ας, α­φω­σιώ­θη­σαν εις τον πο­λυ­τι­μώ­τα­τον φω­τι­σμόν μιας ή άλ­λης ε­πο­χής. Ώ­στε ελ­λη­νι­κή ι­στο­ρί­α δεν υ­πάρ­χει. Δεν κα­τη­γο­ρώ. Θέ­τω τα πράγ­μα­τα. Και δεν ή­το δυ­να­τόν να συμ­βή άλ­λως. Μέ­γι­στον και δυ­σκο­λώ­τα­τον και υ­πε­ράν­θρω­πον, ή­το το πρό­βλη­μα το ο­ποί­ον ε­τέ­θη α­πό της Ε­λευ­θε­ρί­ας ε­νώ­πιον των ι­στο­ρι­κών της α­φυ­πνι­σθεί­σης Ελ­λά­δος. Και το έρ­γον υ­πε­ραν­θρω­πό­τε­ρον. Και ι­δού αυ­τό.
Ι­δού πως εύ­ρον την Ελ­λη­νι­κήν Ι­στο­ρί­αν οι ε­λεύ­θε­ροι έλ­λη­νες ι­στο­ρι­κοί. Κα­τά τους βυ­ζα­ντι­νούς χρό­νους, ο μέ­γας χρι­στια­νός Σουλ­τά­νος της Ευ­ρώ­πης, ο Πά­πας, εί­χε γρά­ψει την ι­στο­ρί­αν μας, κα­τά το φα­να­τι­κόν και πλα­στο­γρα­φι­κόν σύ­στη­μα των ρασ­σο­φο­ρού­ντων λε­γε­ώ­νων, κα­τά το σύ­στη­μα που έ­γρα­ψεν και τας ι­στο­ρί­ας των ευ­ρω­πα­ϊ­κών ε­θνών, δια τον κα­θα­ρι­σμόν των ο­ποί­ων ε­χρειά­σθη­σαν ε­πί­σης υ­πε­ράν­θρω­ποι α­γώ­νες.
Η φαυ­λό­τα­τη κα­κουρ­γο­τά­τη πλα­στο­γρα­φί­α αυ­τή, ε­χρη­σί­μευ­σεν ως βά­σις εις ό­λας τας ευ­ρω­πα­ϊ­κάς ι­στο­ρί­ας πε­ρί η­μών. Αφ’ ε­τέ­ρου η ι­στο­ρί­α μας εί­ναι η μα­κρο­τέ­ρα ό­λων. Διό­τι, ε­νώ η Ευ­ρώ­πη α­ριθ­μεί 10 αιώ­νων ε­νάρ­ξε­ως πο­λι­τι­σμού, η­μείς έ­χο­μεν 30 και πλέ­ον· ώ­στε ο ι­στο­ρι­κός του Έλ­λη­νος έ­χει να ε­ρευ­νή­σει α­πό την αρ­χήν της αν­θρω­πό­τη­τος έ­ως σή­με­ρον. Η μα­κρο­τέ­ρα ό­λων λοι­πόν και η πε­ρι­πλο­κω­τέ­ρα. Διό­τι ο Έλ­λην Ο­δυσ­σεύς με­τα­μορ­φώ­νε­ται ε­ξω­τε­ρι­κώς κα­τά πά­σαν ι­στο­ρι­κήν ε­πο­χήν…
Ι­δού πώς γρά­φουν την Ελ­λη­νι­κήν ι­στο­ρί­αν οι Ευ­ρω­παί­οι ι­στο­ρι­κοί κα­τά γε­νι­κόν και α­πα­ρά­βα­τον κα­νό­να.
Αρ­χί­ζουν α­πό την αρ­χήν, αρ­χί­ζουν ό­πως εί­ναι δυ­να­τόν να την φα­ντα­σθούν ξέ­νοι, προ­χω­ρούν υ­μνού­ντες και δο­ξο­λο­γού­ντες, εκ­σπούν εις την τε­λεί­αν ε­πο­χήν, εις ύ­μνους α­κα­τα­σχέ­τους, εν­θου­σιώ­δεις, φρε­νή­ρεις. Έ­πει­τα συ­να­ντώ­ντες τον Δη­μο­σθέ­νην, τό­σον πο­λύ πα­λα­βό­νο­νται α­πό την δύ­να­μίν του, ώ­στε με­τα­βάλ­λο­νται ό­λοι εις Δη­μο­σθέ­νας και α­πο­λύ­ο­νται εις έ­να χεί­μαρ­ρον μομ­φών, ύ­βρε­ων, μω­ρο­λο­γιών, μοι­ρο­λο­γη­μά­των.
Και ό,τι έ­λε­γεν ο Δη­μο­σθέ­νης εις τους συγ­χρό­νους του και ό­πως ω­μί­λει ο Δη­μο­σθέ­νης -στε­νο­κέ­φα­λος το­πι­κι­στής και σαν κά­θε Έλ­λη­να- ο­μί­λουν δια κά­θε ε­πο­χήν, ε­κεί­θεν και κά­τω, μέ­χρι σή­με­ρον, μέ­χρις η­μών των τω­ρι­νών… Τί­πο­τε και καμ­μί­α ε­πο­χή δεν αν­θί­στα­ται εις τον χεί­μαρ­ρον αυ­τόν της κα­τη­γο­ρί­ας.
Οι Ευ­ρω­παί­οι ι­στο­ρι­κοί, σχε­δόν ό­λοι, ε­ντο­πί­ζο­νται εις μί­αν ε­πο­χήν. Άλ­λοι εις την αρ­χαί­αν, άλ­λοι εις την Βυ­ζα­ντι­νήν, άλ­λοι εις την Ρω­μα­ϊ­κήν, άλ­λοι εις την Α­λε­ξαν­δρι­νήν, άλ­λοι εις την τω­ρι­νήν. Και έ­χο­ντες ε­λα­χί­στην ή καμ­μί­αν γνώ­σιν των άλ­λων ε­πο­χών, προ­σπα­θούν να α­να­λύ­σουν την μί­αν ε­κλε­χθεί­σαν ε­πο­χήν, δια των στοι­χεί­ων τα ο­ποί­α ε­σώ­θη­σαν.
Το αυ­τό σύ­στη­μα ε­φήρ­μο­σαν φυ­σι­κά και εις την Ι­στο­ρί­αν των νε­ω­τέ­ρων χρό­νων, ή­τις διε­πλά­σθη με ε­ντε­λε­στά­την ά­γνοιαν των πραγ­μά­των, διε­μορ­φώ­θη συμ­φώ­νως προς τας θε­ω­ρί­ας, τας ε­ξε­λί­ξεις και τας α­να­πτύ­ξεις των νέ­ων Ευ­ρω­πα­ϊ­κών Κρα­τών – πράγ­μα­τα ό­λα που δεν έ­χουν την πα­ρα­μι­κρο­τέ­ραν σχέ­σιν με τα ι­δι­κά μας. Και ό­λοι οι Ευ­ρω­παί­οι ι­στο­ρι­κοί και άλ­λοι ε­πι­στή­μο­νες, ο­μι­λού­ντες πε­ρί ελ­λη­νι­κών πραγ­μά­των, ευ­ρί­σκο­νται εις πλη­ρε­στά­την, βα­θυ­τά­την, ε­ντε­λε­στά­την ά­γνοιαν του Έλ­λη­νος αν­θρώ­που.
Ε­πο­μέ­νως, ε­άν ή­θε­λε κα­νείς να σχη­μα­τί­ση μί­αν ι­δέ­αν πε­ρί ελ­λη­νι­κής ι­στο­ρί­ας, πε­ρί της ελ­λη­νι­κής φυ­λής και πε­ρί του Έλ­λη­νος, α­πό ό­λας αυ­τάς τας ι­στο­ρί­ας – α­πό τας ο­ποί­ας κα­τά μέ­γι­στον μέ­ρος α­πε­στα­λά­χθη­σαν και αι ι­δι­καί μας σύγ­χρο­νοι ι­στο­ρί­αι, ό­πως το κά­θε τι που έ­χο­μεν τώ­ρα ή που λέ­γο­μεν πε­ρί πα­ντός πράγ­μα­τος, και η­μών αυ­τών α­κό­μη – θα έ­βλε­πεν ό­τι εις το σύ­νο­λον δεν υ­πάρ­χει πλέ­ον μυ­θι­στο­ρι­κή και κα­τα­πλη­κτι­κή Μω­ρί­α.
Β΄. Και ή­το α­πο­λύ­τως α­δύ­να­τον κα­τά φυ­σι­κόν λό­γον να εί­ναι τί­πο­τε άλ­λο. Διό­τι ό­σον σο­φοί, ό­σον με­γα­λο­φυείς και αν υ­πο­τε­θούν οι Ευ­ρω­παί­οι, ευ­ρε­θέ­ντες προ τό­σον μα­κρού και σκο­τει­νού λα­βυ­ρίν­θου, α­κο­λου­θού­ντες το σύ­στη­μα αυ­τό της τμη­μα­τι­κής ε­ρεύ­νης, με ρι­ζω­μέ­νας ι­δέ­ας ό­τι κά­θε ε­πο­χή εί­ναι ά­σχε­τος α­πό την άλ­λην – α­φού ο Έλ­λην, ε­χά­θη εις την Α­λε­ξαν­δρι­νήν ε­πο­χήν, ε­ξε­ρω­μαΐσθη εις την Ρω­μα­ϊ­κήν, ε­ξε­βαρ­βα­ρώ­θη και ε­ξε­πα­τώ­θη εις την Βυ­ζα­ντι­νήν, εί­ναι νέ­ος άν­θρω­πος τώ­ρα με νέ­αν γλώσ­σαν, – και ό­ντες άν­θρω­ποι ξέ­νοι, πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρον φι­λό­λο­γοι και δά­σκα­λοι και ε­λά­χι­στα πε­ρι­η­γη­ταί, ε­πι­στή­μο­νες και πρα­κτι­κοί, εί­ναι α­λη­θώς θαύ­μα θαυ­μά­των, ό­τι χά­ρις εις την λα­τρεί­αν των, εις την φι­λο­πο­νί­αν των, εις την σο­φί­αν των, ε­φώ­τι­σαν τό­σα και τό­σα και δεν έ­φθα­σαν εις πο­λύ γε­λοιω­δέ­στε­ρα α­πο­τε­λέ­σμα­τα ό­πως ή­το φυ­σι­κόν.

***
Αυ­τή εί­ναι η θέ­σις των πραγ­μά­των την ώ­ραν αυ­τήν. Και εί­ναι α­μέ­σως φα­νε­ρόν ό­τι, α­φού ού­τε αυ­τήν την ε­σπε­ριο­ει­δή ι­στο­ρί­αν που έ­χο­μεν με­λε­τού­μεν, εις τι κα­τά­στα­σιν ευ­ρί­σκο­νται αι ι­δέ­αι μας πε­ρί η­μών αυ­τών. Και τι χα­λα­σμός κό­σμου που γί­νε­ται εις ό­λας μας τας σκέ­ψεις και τα πράγ­μα­τα. Και εί­ναι α­μέ­σως φα­νε­ρόν ό­τι πά­σα κί­νη­σις ορ­θή ε­νός ελ­λη­νι­κού ζη­τή­μα­τος εί­ναι πράγ­μα α­δύ­να­τον. Και εί­ναι α­μέ­σως φα­νε­ρόν ό­τι πά­σα σκέ­ψις βά­σι­μος και λο­γι­κή πε­ρί διευ­θύν­σε­ως, διοι­κή­σε­ως, νό­μων, εί­ναι λε­πτο­μέ­ρειαι χω­ρίς καμ­μί­αν ση­μα­σί­αν, και εί­ναι α­μέ­σως φα­νε­ρόν ό­τι το ζη­τείν α­πό τους πο­λι­τι­κούς μας να μας φω­τί­σουν εί­ναι ά­δι­κον και πα­ρά­λο­γον και εί­ναι κα­θα­ρώ­τα­τα, α­φε­λέ­στα­τα και α­πλού­στα­τα παι­δα­ριω­δώς γε­λοί­ον.
Η­μείς οι Έλ­λη­νες, α­γνο­ού­μεν την Ελ­λά­δα και τον Έλ­λη­να, πε­ρισ­σό­τε­ρον κά­θε Κί­νας, κά­θε Κι­νέ­ζου. Φα­ντα­ζό­με­θα τον ε­αυ­τόν μας και τον τό­πο μας, α­πό τα γράμ­μα­τα που μας στέλ­λουν οι Ευ­ρω­παί­οι, οι ο­ποί­οι μας α­γνο­ούν ε­ντε­λέ­στα­τα. Και εις την ι­δι­κήν μας υ­πνο­βα­τι­κήν κα­τά­στα­σιν και εις την ι­δι­κήν μας πα­ρα­φρο­σύ­νην, προ­στί­θε­νται και αι ευ­ρω­πα­ϊ­καί ε­ξω­φρε­νι­καί γνώ­μαι και συμ­βου­λαί και μας α­πο­τρελ­λαί­νουν τε­λειω­τι­κώς, χα­πτό­με­ναι ό­πως χά­πτε­ται η κά­θε γνώ­μη του κά­θε Δί­τε­ριχ ή Μί­ντε­ριχ, του ο­ποί­ου του κα­πνί­ζει να μας φω­τί­σει και μας συμ­βου­λεύ­ση και μας βά­λη νό­μον εις το σπί­τι μας και μας ο­δη­γή­ση εις τον δρό­μον μας, σαν να εί­με­θα ε­μείς στρα­βοί και πα­ρα­λυ­τι­κοί. Ό­λαι μας λοι­πόν αι ι­δέ­αι, ο χω­ρι­σμός των Ι­δα­νι­κών εις Αρ­χα­ϊ­σμόν και Κλε­φτι­σμόν, ό­λη η πα­ρα­φρο­σύ­νη του γλωσ­σι­κού ζη­τή­μα­τος, η κά­θε ά­γνοια και η κά­θε ξε­νο­μα­νί­α, η τε­λεί­α σύγ­χυ­σις και α­νε­μο­ζά­λη κά­θε ι­δέ­ας και κά­θε πράγ­μα­τος, ε­κεί έ­χει την α­λη­θή πη­γήν της.

***
Πρέ­πει λοι­πόν να τε­θή, πρώ­τον έ­νας φραγ­μός και δεύ­τε­ρον να ευ­ρε­θή έ­να μέ­τρον κρί­σε­ως της ξέ­νης και της ι­δι­κής μας πα­ρα­φρο­σύ­νης. Έ­να θε­μέ­λιον νέ­ας ο­ρι­στι­κής ζη­τή­σε­ως. Και ο φραγ­μός αυ­τός και το μέ­τρον αυ­τό και το θε­μέ­λιον αυ­τό εί­ναι.
1. “Εί­ναι ε­ντε­λώς α­δύ­να­τον να ε­ρευ­νη­θή ορ­θώς και με­λε­τη­θή λο­γι­κώς μί­α οια­δή­πο­τε ελ­λη­νι­κή εποχή,  ε­άν ο θέ­λων να με­λε­τή­ση αυ­τήν, δεν έ­χει ε­νώ­πιον των ο­φθαλ­μών του ό­λας τα άλ­λας ε­πο­χάς και πρω­τί­στως την τω­ρι­νήν”.
Πά­σα γνώ­μη και πά­σα σκέ­ψις οιου­δή­πο­τε ι­δι­κού μας ή ξέ­νου σο­φού, κά­θε βι­βλί­ον το ο­ποί­ον εις κά­θε γραμ­μήν, δεν πα­ρου­σιά­ζει την ο­μοί­αν αυ­τήν γνώ­σιν και δεν συ­σχε­τί­ζει εις κά­θε γραμ­μήν α­πο­δεί­ξεις μιας γνώ­μης, δεν πρέ­πει να έ­χη καμ­μί­αν ου­σια­στι­κήν α­ξί­αν· δύ­να­ται να πε­ριέ­χη θαυ­μα­σί­αν ύ­λην και με­γα­λο­φυείς πα­ρα­τη­ρή­σεις, εί­ναι μό­νο χρή­σι­μον ως υ­λι­κόν και τα συ­μπε­ρά­σμα­τά του δεν έ­χουν καμ­μί­αν α­ξί­αν.
2. “Εί­ναι ε­ντε­λώς, α­δύ­να­τον, να εν­νο­η­θή ε­ντε­λώς και ε­ξη­γη­θή ορ­θώς, έ­να οιον­δή­πο­τε ελ­λη­νι­κόν ζή­τη­μα, ο­λό­κλη­ρος η ελ­λη­νι­κή ι­στο­ρί­α, ά­νευ της βα­θυ­τά­της γνώ­σε­ως του τω­ρι­νού Έλ­λη­νος”.
Πά­σα σκέ­ψις, γνώ­μη, ζή­τη­σις ι­δι­κού μας ή ξέ­νου σο­φού, εί­τε πε­ρί των Μυ­θο­λο­γι­κών χρό­νων μας εί­τε πε­ρί των τω­ρι­νών, α­πό την μί­αν ά­κραν της Ελ­λη­νι­κής Ι­στο­ρί­ας μέ­χρι της άλ­λης εις οιον­δή­πο­τε ζή­τη­μα, εί­τε πα­ρελ­θόν, εί­τε τω­ρι­νόν δύ­να­ται να εί­ναι πε­ρί­φη­μον ως υ­λι­κόν άλ­λα δεν έ­χει καμ­μί­αν α­ξί­αν και δεν πρέ­πει να κά­μνη καμ­μί­αν ε­ντύ­πω­σιν, διό­τι ό­λα του τα συ­μπε­ρά­σμα­τα δεν έ­χουν καμ­μί­αν θε­τι­κήν βά­σιν, εί­ναι μό­νον χρο­νο­γρα­φι­κή ερ­γα­σί­α, ε­νό­σω δεν πα­ρου­σιά­ζουν την γνώ­σιν του τω­ρι­νού Έλ­λη­νος· και ο τω­ρι­νός Έλ­λην εί­ναι ά­γνω­στος εις τους ξέ­νους.
Και ό­σον α­φο­ρά τους Ευ­ρω­παί­ους τους οιουσ­δή­πο­τε, έ­στω και α­κα­δη­μα­ϊ­κούς, έ­νας Έλ­λην έ­χει το θάρ­ρος να τους ει­πή, ό­τι εί­ναι α­πρε­πές και α­δι­καιο­λό­γη­τον, ε­νώ τοιού­τον βα­θύ ε­πι­στη­μο­νι­κόν πνεύ­μα βα­σι­λεύ­ει εις την Ευ­ρώ­πη, εις κά­θε ζή­τη­σιν, να ε­φαρ­μό­ζων­ται εις την ελ­λη­νι­κήν ζή­τη­σιν κατ’ ε­ξαί­ρε­σιν μο­να­δι­κήν, τό­σον παι­δα­ριω­δώς ε­πι­πό­λαια συ­στή­μα­τα, και να ε­πι­δει­κνύ­ε­ται τοιαύ­τη τόλ­μη πε­ποι­θή­σε­ως και συ­μπε­ρα­σμά­των, ε­πί πραγ­μά­των τό­σον μα­κρυ­νών και α­γνώ­στων.


*Το κεί­με­νο του Πε­ρι­κλή Γιαν­νό­που­λου,  που δη­μο­σιεύ­τη­κε στην  ε­φημ. “Α­κρό­πο­λις” 11, 13 Μαρ­τ. 1903, πι­στεύ­ου­με πως δια­τη­ρεί δυ­στυ­χώς ό­λη του την ε­πι­και­ρό­τη­τα, 114 χρό­νια με­τά τη δη­μο­σί­ευ­σή του, και ταυ­τό­χρο­να εί­ναι έ­να υ­πέ­ρο­χο κεί­με­νο που α­ξί­ζει να δια­βά­σου­με και πά­λι.

ΠΗΓΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Most Popular

Κ. Μίχαλος: Αναπτερώνονται οι ελπίδες – Ελπίζουμε σύντομα να ανοίξει και η εστίαση

Την ικανοποίηση του επιχειρηματικού κόσμου εξέφρασε ο πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων και του ΕΒΕΑ κ. Κωνσταντίνος Μίχαλος, για την επαναλειτουργία των καταστημάτων από...

Μέγαρο Μαξίμου: Συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν υπό όρους

Θετικό σήμα για συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν υπό όρους στέλνει το Μέγαρο Μαξίμου στην Άγκυρα μετά την κίνηση του Τούρκου Προέδρου να χαρακτηρίσει θετικό βήμα την συνάντηση των...

Αλ. Τσίπρας σε Κ. Μητσοτάκη: Είστε ανεύθυνος πρωθυπουργός

«Επιτελική ανικανότητα» στην κυβέρνηση αλλά και «έλλειψη συναίσθησης» στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για «λάθη» και «παραλείψεις» που έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση της πανδημίας...

Ποιές επιχειρήσεις δεν θα πληρώσουν ενοίκιο και τον Φεβρουάριο

Επεκτείνεται και για τον Φεβρουάριο η πλήρης αναστολή καταβολής ενοικίου από τις επιχειρήσεις που ήταν κλειστές με κρατική εντολή κατά το α' δεκαπενθήμερο του...

Recent Comments

Σάκης Καραμαλίκης on Η λύση για τη Μακεδονία
Μαρία Καραγιαννοπουλου on Καταρρίπτεται ο μύθος της Χορτοφαγίας!
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΠΙΝΟΥΛΑΣ on OPEN LETTER TO Mr. GEORGE LOGOTHETIS ..!!!
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΠΙΝΟΥΛΑΣ on OPEN LETTER TO Mr. GEORGE LOGOTHETIS ..!!!